zondag 18 februari 2018

Recensie: On Writing van Stephen King


Ik schaam me een beetje om te moeten toegeven dat dit het eerste boek van Stephen King is dat ik heb gelezen. Ik heb eerder pogingen gewaagd met Carrie en 22-11-1963, maar de eerste pakte me niet en de tweede was zo dik, ik heb ze allebei niet uitgelezen. Deze non-fictie van hem sprak me echter wel aan. Op de achterkant van het boek staat er 'gedeeltelijk memoir, gedeeltelijk masterclass' en dat is eigenlijk ook precies wat het is (ook al beweert King zelf meerdere keren in het boek dat het niet zijn doel is een memoir te schrijven). King wilde een boek schrijven over schrijven, vol met zijn eigen ervaringen en tips. Het memoir-gedeelte was voor mij zelfs het leukste en interessantste van het hele boek, wat het wel weer jammer maakte dat het helemaal aan het begin zat. In dit deel lees je over King's jeugd, hoe hij begon met schrijven tot aan de eerste momenten dat hij succesvol werd als schrijver.

Iets wat ik dus niet wist maar hier heel goed naar voren kwam is het feit dat Stephen King een geweldig gevoel voor humor heeft: ik moest meerdere keren hardop grinniken (sorry dat ik het woord 'grinniken' hier gebruik, ik vind het ook een vreselijk woord. Maar wat doe je eraan). Daarnaast was het gewoon leuk om te lezen hoe één van de bekendste schrijvers van deze tijd is begonnen. Want het ging dus niet allemaal gelijk van een leien dakje, en ook de grote Stephen King heeft vele afwijzingen gekregen voordat het een keer lukte. Maar je weet tijdens het lezen natuurlijk al dat het een succesverhaal is, en dat het hem uiteindelijk gaat lukken. Heerlijk, zo'n succesverhaal.

Vervolgens gaat de rest van het boek over het schrijfvak, en alles wat erbij komt kijken. Het gaat over de techniek achter het schrijven zelf, de beste situatie om te schrijven, de onderwerpen thema en plot, tot aan: hoe krijg je je werk gepubliceerd? King bespreekt veel en een breed scala aan onderwerpen in relatief weinig pagina's. Ik vond het ontzettend interessant om te lezen, er zaten hele nuttige tips bij en dingen waar ik zelf nog nooit over heb nagedacht. Vooral het gedeelte over editing vond ik interessant: hoe je dus van je eerste draft een tweede en een derde maakt. Het was eigenlijk jammer dat hij het allemaal in zo'n klein boek probeerde te proppen. Het had van mij nog wat uitgebreider gemogen, met nog meer voorbeelden.

Wat er wel bij gezegd moet worden is dat Stephen King natuurlijk schrijft over wat hij weet, wat hij fijn vind, allemaal gebaseerd op zijn stijl en zijn manier van schrijven. Hij doet net vaak alsof zijn manier de enige is, wat natuurlijk niet zo is. Misschien in zijn genre wel, hij is tenslotte één van de belangrijkste schrijvers in het horror- en thrillergenre, maar zijn tips beslaan niet iedere manier van schrijven. Ondanks dat vond ik het toch een heel nuttig en interessant boek dat lekker wegleest door de afwisselende inhoud en anekdotes over King's persoonlijke leven, en zeker een goede toevoeging voor mensen die ook hun geluk willen proberen in het schrijfvak.

De Nederlandse titel van dit boek is: Over leven en schrijven.


Up to date blijven? Volg me op Bloglovin' of Facebook!
SHARE:

woensdag 14 februari 2018

Author spotlight: Rupi Kaur


Ik hield eigenlijk nooit zo van gedichten – ik snapte het niet en voelde er niks bij. Maar toen de gedichtenbundel Milk and honey van Rupi Kaur ineens zo’n enorme hype werd, was ik ook nieuwsgierig. Toch heb ik het eigenwijs nog heel lang volgehouden er niet aan te beginnen, omdat iederéén het al had gelezen en ik ging daar lekker niet aan meedoen. Maar de bundels zien er ook gewoon zo mooi uit! Dus toen heb ik een tijdje geleden haar tweede bundel The sun and her flowers toch gekocht, die ik vervolgens zo geweldig vond dat ik snel ook haar eerste bundel Milk and honey heb aangeschaft.


SHARE:

zondag 11 februari 2018

Klassiekers voor dummies #1: Waar te beginnen?


Ik ben sinds een of twee jaar begonnen met het lezen van de Engelse classics. Waar dit eerst een straf leek in het 4e jaar van de middelbare school, is het nu juist iets wat ik graag vaker zou willen doen. Ik wil ook weten waar al die boeken over gaan waar ze het in Gilmore girls en vele films en andere boeken over hebben. Maar het leek altijd zo afschrikwekkend: een boek zal toch wel ontzettend moeilijk zijn, en ingewikkeld in elkaar zitten, om een classic te worden?

Voor sommige boeken klopt dit wel, ja. Maar lang niet voor allemaal. Een greep uit de boeken die ik in de afgelopen jaren van mijn lijstje heb mogen strepen: To kill a mockingbird, The color purple, Pride & prejudice en The great gatsby. Nog niet heel veel, maar ik ben begonnen en ik ben zeker van plan dit goede voornemen voort te zetten. En het leek me leuk om die 'reis' op te schrijven, over hoe ik als echte dummy de klassiekers ervaar, en misschien kan ik gaandeweg wat tips geven voor andere mensen die graag klassiekers willen gaan lezen, maar niet weten waar ze moeten beginnen.

SHARE:

dinsdag 6 februari 2018

Recensie: Weg naar huis van Yaa Gyasi


Weg naar huis gaat over twee halfzussen, geboren in het 18e eeuwse Ghana, die apart van elkaar opgroeien. Effia wordt uitgehuwelijkt aan een Engelse officier die slaven handelt, en Esi wordt gevangen genomen en als slaaf naar Amerika verscheept. Vervolgens lees je hoe deze twee verschillende gebeurtenissen generatie op generatie beïnvloeden. De ene familielijn zet zich voort in Amerika, de andere blijft in Afrika. Ieder hoofdstuk bespreekt het leven van een nieuwe generatie - wat het soms ingewikkeld maakt, maar gelukkig zit er een stamboom voorin het boek dat veel helpt.

Dat is waar dit boek aan de oppervlakte over gaat, maar natuurlijk gaat het eigenlijk over de thema's van de slavenhandel, van racisme, van de achterstand van zwarten in Amerika en hoe de slavenhandel nog steeds zijn effecten heeft, jaren en jaren na het afschaffen. Dat zegt al genoeg: dit is geen vrolijk boek. Het behandeld enorm zware onderwerpen en tijdens het lezen wordt je gewoon boos. Maar het is ook een ontzettend mooi verhaal. De kracht van familie komt sterk naar voren, vooral omdat het zeven generaties van twee familielijnen volgt. Het is ontroerend, en heeft geeft ook hoop. 
SHARE:

zaterdag 3 februari 2018

Recensie: Honger van Roxane Gay


Toen ik op mijn stage dit boek zag liggen op de stapel die net de recensies niet haalden, hoefde ik niet na te denken: ik heb eerder Difficult women van Roxane Gay gelezen en vond die korte verhalen prachtig. Natuurlijk zou dit een heel ander soort boek worden, omdat het een memoir over Roxane zelf is. Maar ik had veel goede dingen gelezen. Honger gaat over een traumatische gebeurtenis uit Roxane's verleden en hoe dit haar leven sinds toen heeft beïnvloedt. Door haar seksuele misbruik voelde ze zich niet meer veilig in haar eigen lichaam, en ze wilde zichzelf beschermen. Dus begon ze te eten. Om een fort om zichzelf heen te bouwen, om de begeerte van mannen te vermijden. En omdat eten haar troost bood.

SHARE:
MINIMAL BLOGGER TEMPLATES BY pipdig